Hier zijn wat ideeën over communicatie in de zin van - uitdrukken hoe we ons voelen zonder de ander de schuld te geven en te beschuldigen.

Als je merkt dat je op dezelfde manier reageert met de mensen van wie je houdt, collega's op het werk, enz., en op je beurt dezelfde reactie van de andere persoon/personen krijgt, ben je niet alleen. U kunt bijvoorbeeld in situaties terechtkomen die u aan uw verleden herinneren, waardoor u zich negatief, verdrietig, gekwetst enz. kunt voelen. In de wereld van de therapie noemen we die oude vertrouwde gevoelens, herrie gevoelens. Als we ons schamen of bang zijn voor wat er zou kunnen gebeuren als we onze ware gevoelens delen met andere mensen in ons leven, kunnen we die emoties verzamelen en ze later verzilveren voor een 'prijs'. Therapeuten noemen dit gedrag 'postzegels verzamelen', een metafoor voor de traditionele methode van postzegels verzamelen en verhandelen om een toekomstige aankoop te doen.

Postzegelgevoelens leren we van onze vroege verzorgers. In veel gezinnen zijn er duidelijke maar ongeschreven regels over welke gevoelens OK zijn en welke niet. Deze 'gevoelsregels' worden hardop uitgesproken door onze ouders of verzorgers, of ze worden ons geïllustreerd zonder dat er ook maar één woord wordt gesproken. Veel gehoorde boodschappen kunnen zijn: "stop met huilen, wees geen baby" of "waarom ben je verdrietig, kom tot jezelf" of "schreeuw niet, wees stil!". De verborgen boodschap hier is "wees niet jezelf!". Onuitgesproken regels worden als volgt gecommuniceerd: de jonge John is van streek omdat zijn oma haar reis heeft afgezegd, maar in plaats van door zijn ouders te worden getroost, wordt hij genegeerd; en later die dag komt hij thuis met een schitterend schoolrapport en krijgt hij veel lof en aandacht van zijn vader en moeder. De verborgen boodschap hier is: "Bereiken is goed, maar verdrietig is slecht". Het kan zijn dat John tegen de tijd dat hij volwassen is, geleerd heeft dat hij in tijden van verdriet niet verdrietig mag zijn, en dat hij het daarom begraaft en zich in plaats daarvan misschien verdoofd voelt van binnen. Maar dat is misschien wel te verkiezen boven het nemen van een risico en dan afgewezen te worden.

Als kind leren we dus om bepaalde gevoelens te bevoordelen en als volwassene zoeken we naar mogelijkheden om ons op dezelfde manier te voelen. Ze voelen misschien niet gezond aan, maar ze zijn vertrouwd als een paar oude schoenen die versleten zijn en jaren geleden al weggegooid hadden moeten worden. Wat ik interessant vind, is dat we als volwassenen andere mensen zoeken om mee te doen aan onze emotionele spelletjes, we manipuleren ze bijvoorbeeld om ons pijn te doen, en om dat oude vertrouwde gevoel te ervaren, en dan later die gevoelens in te ruilen (postzegels verzamelen).

Als jij zo iemand bent die zijn emotionele reacties achterhoudt en dan, als je er niet meer tegen kunt, letterlijk op een explosieve manier reageert op je partner of collega op het werk, dan ben je ook weer niet de enige. In therapie heet dit het inruilen van je zegels. Sommige mensen houden hun reacties dagen of zelfs jaren achter, en dan op een dag, zal een meest onschuldige opmerking van een geliefde een zeer boze reactie ontketenen waardoor de arme persoon aan de ontvangende kant zich verward, gekwetst, beschuldigd en veroordeeld voelt.

Het goede nieuws is dat we in ons volwassen leven niet op dezelfde manier hoeven te blijven reageren op situaties als toen we veel jonger waren. We moeten die situaties identificeren die ons pijn, leed, woede enz. bezorgen en er doorheen werken. Dit kan alleen worden gedaan, maar bij voorkeur met een therapeut, omdat hij of zij u kan steunen bij wat een emotioneel proces kan zijn. Zij kunnen u ook waardevolle feedback geven over hoe zij u als persoon ervaren, in plaats van de verouderde versie van uzelf, bv. zij kunnen u zien als de moedige persoon die naar therapie komt, in plaats van de slechte persoon die huilt. Je kunt ook het verzamelen van postzegels vermijden door te leren eerlijk te zijn over je emoties. Bijvoorbeeld, als een vriend op het laatste moment een afspraak afzegt, in plaats van de teleurstelling in te slikken en te laten etteren, antwoord dan eerlijk met "Ik ben teleurgesteld dat je afzegt en..." Dit zet de toon voor een volwassen dialoog. Zolang je het gedrag benoemt en niet de persoon, zou de communicatie gelijkwaardig moeten zijn. Maar woorden gebruiken als "Je bent dom" of "zielig" zet de toon voor een ruzie en kan beide partijen een verpletterd en gekneusd gevoel geven.

Verandering kost natuurlijk tijd en eerlijk zijn tegenover onszelf is de eerste sleutel tot succes. En oefening baart kunst natuurlijk en wees dus niet verbijsterd als je eerste poging een beetje onhandig is of onwennig aanvoelt. En als we leren om 'meesters' te worden over onze eigen emoties, breken we waarschijnlijk een verouderd patroon van communicatie af dat ons gedurende verschillende generaties is doorgegeven; en op onze beurt worden we goede rolmodellen voor communicatie voor de toekomstige generaties, en dat is een grote prestatie!

Ik werk als counsellor in een holistische studio in Portimão en ben altijd blij met een eerste gesprek via de telefoon om problemen die je hebt te verduidelijken en hoe je daar het beste doorheen kunt werken. Bel me op 910 665 601 voor een kort telefonisch consult en om een afspraak te maken.