Maar in die mooie, gelukkige dagen waren mijn wenkbrauwen tenminste stabiel gebleven, nooit langer dan een mm of 6. Hinderlijk neushaar was iets dat alleen Woodbine puffende grootvaders trof. En oorhaar? Vergeet het maar. Dat zou mij nooit en te nimmer overkomen.

Toen, natuurlijk, werd ik 40. Ik leerde snel de betekenis van het oude gezegde "Wees voorzichtig met wat je wenst". De jeugd was toch niet zo slecht.

Natuurlijk, in mijn veertiger jaren, werd mijn stem een beetje schor. Ik werd ook ongerust over de vele gezondheidsvoordelen van het eten van gedroogde pruimen, havermoutpap en zemelen. Ik gebruikte de term ruwvoer net zo "regelmatig", als ik duidelijk ambieerde te zijn. Wat wenkbrauwen en neushaar betreft? Plotseling werden de voorheen passieve follikels boze kleine haaruitwerpende kraters. Individuele haaruitstoters die mijn hele leven rond de 6 mm maatstaf waren gebleven, schoten plotseling uit de grond als het gekke onkruid in Jumanji. Wat oorhaar betreft? Wel, ik heb geleerd dat Turkse kappers een ingenieuze methode hebben om dat probleem op te lossen. Het houdt het gebruik in van vlammende sigarettenaanstekers. In godsnaam, wat je ook doet, probeer hun technieken thuis niet uit!

Capri

Rare dingen!

Ja. Op 40-plus leeftijd gebeuren er rare dingen. Plotseling zien politieagenten er baby-faced uit en vrouwelijke verkeersregelaars zien er steeds aantrekkelijker uit. Maar als klap op de vuurpijl kreeg ik uit het niets belangstelling voor een auto die me tot dan toe weinig had geïnteresseerd sinds die frisse jongensdagen van vroeger. Een Ford Capri.

Tegen de tijd dat ik 40 was, was de Capri al bijna 20 jaar niet meer in productie. Tegen die tijd was de Capri het domein geworden van oude kerels met bierbuiken, bruine t-shirts en bakkebaarden. Mannen die routinematig rustieke bruine leren jasjes droegen en cowboyhoeden met spijkers, die er altijd een beetje vettig uitzagen. De Capri was een soort niche-auto geworden die een cultstatus had opgebouwd onder gescheiden kerels van middelbare leeftijd die Pete heetten. Een Pete die een Capri bezit, kent minstens een dozijn andere kerels die Pete heten en ook Capri's bezitten, soms zelfs meerdere. Zo is het nu eenmaal.

Zeldzame traktatie

Ik moet toegeven dat de aanblik van een fatsoenlijke, goed onderhouden Ford Capri tegenwoordig een steeds zeldzamere traktatie aan het worden is. Zeker in een tijd waarin zoveel moderne auto's zo buitensporig saai zijn geworden. De Capri heeft tenminste nog een beetje stijl en karakter. Het ontwerp van de Capri is nooit uitgespuugd door een Microsoft ''One size fits all" CAD software programma. En dat maakt het verschil. OK, nostalgie sluipt binnen als een saillante factor bij het bewonderen van cult auto's en dit kan iemands kijk op de dingen beïnvloeden, waardoor het moeilijk wordt om niet af te glijden naar een "old school" mind-set.

De naam "Capri" bestond al vele jaren voordat hij naar de Europese kusten kwam. Hij werd gebruikt op een aantal Amerikaanse Ford modellen sinds de jaren 1950. De eerste was de Lincoln Cosmopolitan Capri uit 1950. In 1952 werd de naam opnieuw gebruikt op de Lincoln Capri. Ondertussen, aan deze kant van de vijver, was de Ford Capri zelf ook niet de eerste Europese auto die de naam gebruikte. Die eer ging naar de Ford Consul Capri uit 1961 - dat was een soort fastback versie van de Ford Classic.

Meer exotisch

Alle Ford Capri's hadden echter één ding gemeen. Het waren tweedeurs coupés en cabriolets. Ford had de naam Capri duidelijk willen associëren met iets exotischer dan de norm. Een auto met een sportief uiterlijk dat hintte naar een beetje duivelse prestaties. Iets dat in het geheel een beetje sexy is.

De Capri werd ontworpen met betaalbaarheid in het achterhoofd. Dit was een auto gefokt om een vleugje sportiviteit in het leven van arbeiders te brengen. Ford nam daarom zijn toevlucht tot de beproefde strategie om uit een gemeenschappelijke onderdelenbak te putten om onderdelen te vinden en zo de productiekosten te drukken. Het ontwikkelingsbudget voor de Ford Capri bedroeg 20 miljoen pond, dus het was onvermijdelijk dat er ergens stukjes en beetjes uit het bestaande modellengamma van Ford aan de auto zouden worden vastgeschroefd. Veel onderdelen van de Capri MK1 kwamen van de Corsair, terwijl het stuur en de achterlichten rechtstreeks van de MK1 Escort kwamen.

Echt betaalbaar

In 1969 had de Capri een instapprijs van slechts £890. Dat maakte de Capri echt ongewoon, want het was een echt betaalbare, zij het in massa geproduceerde coupé. Het model was leverbaar met een breed scala aan motoropties, waarvan er vele helemaal niet zo snel waren. Sommige varianten waren zelfs deprimerend traag, maar - ze hadden allemaal 'the look'.

De Capri werd geproduceerd van 1968 tot 1986. Gedurende de 18 jaar dat het merk werd geproduceerd, waren er drie generaties. De MK1 werd gemaakt van 1968 tot 1973, terwijl de MK II werd geproduceerd tussen 1974 en 1978. In maart 1978 onthulde Ford de derde generatie Capri, die eigenlijk gewoon een uitgebreid gerestylede MK II was. Deze bleef in productie (in talrijke gedaantes) tot het einde van de productie in 1986.

Britse en Duitse Ford fabrieken produceerden verschillende versies van de Capri. Ze werden aangedreven door verschillende motoren. De in Duitsland geproduceerde Capri MK1 had de Ford Taunus V4 motoren. Deze motoren waren er in 1.3, 1.5, en 1.7 liter varianten terwijl de Britse auto's waren uitgerust met 1.3 en 1.6-liter Kent (inline-four) motoren. De piepjonge 1.3 (57 pk) auto's hadden een tektonische 23 seconden nodig om 60 mph te bereiken. De topsnelheid was ook niet om over naar huis te schrijven met slechts 84 mph. Ford introduceerde later een 1.3-liter (60-pk) crossflow als basismotor. Deze nieuwe versie verbeterde de prestaties niet echt, maar zorgde wel voor meer raffinement en duurzaamheid. Ford introduceerde ook 1.6 en 2.0-liter crossflow motoren uit de Amerikaanse Ford Pinto.

Natuurlijk waren er ook Capris met grotere motoren. Deze auto's konden gemakkelijk 100 mph halen. Hoewel de Duitse en Britse fabrieken hun auto's met verschillende krachtbronnen produceerden, produceerden beide fabrieken V6 eenheden voor hun duurdere modellen. Dit waren de Britse Essex 3.0 en de Duitse Keulen 2.8's. Steeds strengere emissievoorschriften zorgden ervoor dat de Keulse motoren uiteindelijk de Essex overtroefden. De Keulse V6's werden vervolgens ingebouwd in alle topmodellen die in de UK werden gebouwd en de oude Essex units werden uiteindelijk buiten gebruik gesteld.

Helaas, na al mijn jaren van autorijden, heb ik nooit een Ford Capri gehad. Maar ja, ik heet dan ook geen Pete en ik denk niet dat een leren cowboyhoed mij zo goed zou staan.