"We hebben het gevoel dat er stapsgewijs iets meer vooruitgang is geboekt, maar er valt in dit stadium nog niets aan te kondigen", zei Farhan Haq, woordvoerder van secretaris-generaal van de Verenigde Naties António Guterres.

Het zou goed nieuws kunnen zijn, hoewel helaas geen nieuws over een staakt-het-vuren in Oekraïne. Beide mannen spraken over een deal om schepen de 25 miljoen ton graan te laten afvoeren die door de Russische blokkade vastzit in Oekraïense havens.

Hierover zal in Kiev niet op straat worden gedanst, maar dat zou wel het geval kunnen zijn in de tientallen landen in het Midden-Oosten en Afrika die met massale honger en in sommige gevallen zelfs hongersnood worden bedreigd.

Egypte, bijvoorbeeld, is 's werelds grootste tarwe-importeur. Het verbouwt minder dan de helft van het voedsel dat het eet, en ongeveer 80% van het graan dat het invoert om het tekort te dekken komt uit Oekraïne en Rusland. Het Oekraïense graan is echter al vijf maanden niet meer aangekomen, en de broodprijs in Egypte stijgt snel.

Het is ook een ernstig politiek probleem: de hoge voedselprijzen hebben twaalf jaar geleden de antiregeringsrellen uitgelokt die hebben geleid tot de "Arabische lente", de omverwerping van de dictatuur van Mubarak in Egypte, en diverse tweede-orde-effecten zoals de Syrische burgeroorlog. Maar het grootste effect van de afsluiting van de Zwarte Zee voor de Oekraïense graanexport is van humanitaire aard.

Normaal exporteren de Oekraïense havens aan de Zwarte Zee vijf tot zes miljoen ton graan per maand, maar de meeste zijn nu door Rusland bezet en de grootste, Odesa, wordt al vijf maanden door de Russische marine geblokkeerd.

"Voor de oorlog ging meer dan 90% van de Oekraïense agro-voedingsexport over zee," aldus Mariia Didukh, directeur van het Oekraïense Nationale Agrarische Forum. Oekraïne probeert een deel van het graan per spoor en over de weg te vervoeren, maar "per spoor of vrachtwagen is het erg duur, het duurt langer, en de capaciteit is zeer, zeer klein."

In feite krijgt Oekraïne slechts een vijfde van de normale maandelijkse hoeveelheid weg. Het kan de spoorlijn niet uitbreiden omdat het spoorwegnet van het land een iets grotere spoorwijdte heeft dan dat van zijn westelijke buren, Roemenië en Polen. Er zouden 9.000 vrachtwagens per dag nodig zijn om de klus te klaren, en het graan dat zij afleveren zou zeer, zeer duur zijn.

De Zwarte Zee weer openstellen voor schepen die Oekraïens graan vervoeren is dus niet alleen een plaatselijke kwestie, maar ook een internationale prioriteit. Uitgaande van de redelijke veronderstelling dat de oorlog niet snel zal ophouden, wat zijn dan de vereisten voor het openen van een veilige corridor over de Zwarte Zee van de Oekraïense kust naar de Turkse Straat en de open Middellandse Zee?

Er zouden ongeveer 500 grote bulkvrachtschepen nodig zijn om die geblokkeerde 25 miljoen ton graan op de plaats van bestemming te krijgen. De resterende Oekraïense havens - Odesa, Yuzhne en Chornomorsk - kunnen het nog net aan, maar het zou minstens een maand duren om die schepen naar de Zwarte Zee te brengen en de operatie in gang te zetten.

Het zou minstens zo lang duren om de mijnen te ruimen die de Oekraïense havens hebben afgesloten en om "beschermde" corridors over de Zwarte Zee op te zetten. (De Turkse marine zou vermoedelijk voor de bescherming zorgen, maar de Russen zouden de binnenkomende schepen willen controleren op clandestiene wapenleveranties).

Er zou ook een speciale "oorlogsverzekering" moeten zijn voor die 500 schepen - en het zou een continue operatie met grote volumes moeten zijn, omdat de volgende Oekraïense graanoogst eind volgende maand begint en de graanelevatoren nog vol zitten met de oogst van vorig jaar.

De oogst van dit jaar is met 35% gedaald (het oostelijke deel van de Oekraïense tarwegordel ligt binnen het bereik van Russische artillerie- en raketbeschietingen), maar als de silo's niet snel worden leeggehaald, zal een aanzienlijk deel ervan gewoon op de velden wegrotten.

Daarom "zijn nog niet alle problemen opgelost", zoals Poetin het dinsdag uitdrukte, maar hij lijkt er wel werk van te willen maken. Dat geldt ook voor de Turkse president Recep Tayyip Erdoğan. Geen van beide mannen staat bekend om zijn inzet voor humanitaire waarden, maar geen van beide mannen wil de schuld krijgen voor het laten verhongeren van miljoenen mensen.

Zo ernstig is het echt. Arif Husain, hoofdeconoom van het Wereldvoedselprogramma van de VN, zegt dat door de oorlog het aantal mensen in een "voedselcrisis" meer dan verdubbeld is tot 345 miljoen, van wie er 50 miljoen "een stap verwijderd zijn van hongersnood".

Het is nog geen uitgemaakte zaak, maar de Turkse minister van Defensie Hulusi Akar zei dinsdag dat Rusland, Oekraïne, Turkije en de VN deze week een overeenkomst zullen ondertekenen voor het opzetten van een graanexportcorridor over de Zwarte Zee en het oprichten van een coördinatiecentrum in Istanbul. Misschien gebeurt het ook echt.