Misschien bespaart hij iedereen de moeite door te sterven voor hij verwijderd kan worden. Hij ziet er niet goed uit, hij gedraagt zich steeds grilliger en er gaan geruchten dat hij aan een terminale ziekte lijdt.

Rusland is geen fascistische staat, slechts een kleptocratie waar dieven en misdadigers de macht hebben gegrepen, maar het persoonlijk gedrag van Poetin begint te lijken op dat van Hitler in zijn bunker in de laatste dagen, en Hitler was ook erg ziek.

Poetin weet niets van militaire zaken, maar naar verluidt is hij bezig met het microbeheer van afzonderlijke "bataljonsgevechtsgroepen" (ongeveer 1000 man) in het momenteel vastgelopen Russische offensief in Oost-Oekraïne, in een poging een militaire situatie te herstellen die in een impasse is verzonken. Zeer Hitleriaans. Dus wat zal er van Rusland worden als hij weg is?

Alexander J. Motyl denkt dat het gewoon kan verdwijnen. In een opiniestuk in "The Hill", de belangrijkste politieke website in Washington, suggereert Motyl, een politicoloog aan de Rutgers University, dat "de Russische Federatie zou kunnen veranderen in 10 of meer staten, waarvan er slechts één bekend zou staan als Rusland. Dat zou het gezicht van Eurazië voor altijd veranderen."

Dat zou het zeker, maar het impliceert wel de permanente ondergang van een staat die de afgelopen vier eeuwen het noorden van Eurazië heeft gedomineerd (de eerste Russen bereikten de Stille Oceaan in 1647). Het gaat ook voorbij aan de opmerkelijke homogeniteit van de bevolking van die staat: 81% is etnisch Russisch, terwijl geen van de vele minderheidsgroeperingen zelfs maar 4% bereikt.

Er zijn gelegenheden geweest, het meest recent tijdens de burgeroorlog van 1917-22, waarbij Rusland tijdelijk werd opgedeeld in rivaliserende rechtsgebieden, maar deze intermezzo's hebben nooit lang geduurd. Het gevoel dat er een speciale Russische identiteit bestaat, zelfs een unieke "Russische beschaving", steekt steeds weer de kop op.

Het uiteenvallen van de Sovjet-Unie daarentegen was permanent. De ineenstorting van 1991 was in feite de laatste fase van het dekolonisatieproces dat een einde maakte aan alle Europese rijken in de tweede helft van de 20e eeuw.

De dekolonisatie kwam laat op gang voor het Russische rijk en was moeilijker te herkennen, omdat de Russische keizerlijke bezittingen zich rond de eigen landsgrenzen afspeelden en niet over de oceanen. Toch was het hetzelfde proces, en net zo onomkeerbaar (zoals Poetin heeft ontdekt).

Het is even onwaarschijnlijk dat Rusland zich definitief opsplitst als Frankrijk of Japan. Motyl's speculaties over het uiteenvallen van Rusland zijn wishful thinking, mogelijk ingegeven door het feit (niet genoemd door "The Hill") dat zijn beide ouders in Oekraïne zijn geboren.

Het is begrijpelijk dat de Oekraïeners wensen dat Rusland verdwijnt, maar dat zal niet gebeuren. Wat zal er dan gebeuren als Poetin vertrekt?

We kunnen nog niet weten hoe een echt postcommunistisch Rusland eruit zou zien. Hoewel het 31 jaar geleden is dat de Sovjet-Unie ineenstortte, begonnen bijna alle mensen op hoge politieke posten hun loopbaan in de communistische partij. De ideologie is gedumpt, maar de bestuursstijl en de strijd tussen de facties zijn gebleven.

Bovendien heeft één enkele man, Vladimir Poetin, de Russische politiek gedurende meer dan tweederde van die tijd gedomineerd. Het is moeilijk een onderscheid te maken tussen wat intrinsiek Russisch is aan de manier waarop Rusland in die periode is bestuurd en wat gewoon deel uitmaakt van Poetins persoonlijkheid, maar dat zullen we zo te weten komen.

Het standaardstandpunt is te zeggen dat de Russen op de een of andere manier fundamenteel anders zijn dan andere Slaven. Per slot van rekening kregen de Polen en de Tsjechen na 1991 echte democratie en echte welvaart, terwijl de Russen Poetin, grensoorlogen en (voor de meesten) mensonwaardige armoede kregen.

Maar er waren twee grote verschillen die niets te maken hadden met "nationaal karakter", wat dat ook moge zijn. Het eerste verschil was dat alle voormalige "satellietlanden" van Oost-Europa onmiddellijk hun lokale communistische collaborateurs hebben gedumpt en een hele reeks nieuwe politici hebben gekregen, terwijl Rusland in wezen opgescheept zat met de oude communisten met nieuwe hoeden.

Het andere verschil was dat de West-Slavische bevolking de verandering als een bevrijding ervoer, terwijl hun vroegere heersers het zagen als een verlies van hun imperium, waardoor tientallen miljoenen Russen op plaatsen terechtkwamen die plotseling vreemde landen waren geworden.

Het zou onredelijk zijn geweest te verwachten dat deze twee groepen mensen op dezelfde manier zouden reageren, en dat deden ze dan ook niet.

Maar het is even onredelijk om ervan overtuigd te zijn dat de Russen zich op dezelfde manier zullen blijven gedragen wanneer de ex-communistische heersende elite de macht verliest (wat niet lang meer kan uitblijven) en een nieuwe post-imperiale generatie het roer overneemt.

We hebben geen idee wat er dan uit de doos komt. Het zou zelfs iets goeds kunnen zijn.